(our last picture in our North California place)
At that time, I have been in the US for 5 months and I still haven't found a job. It was depressing. I kept blaming the economy and our location. I was losing confidence in myself. Then an opportunity came along. My sister-in-law who works in PNB Los Angeles suggested that if there was an opening, why not try my luck in LA.
Rey and I both grew up in a typical middle-class Filipino family where the mother stays home raising the children while the father is working overseas. Given that we are both used to such setup, one would think that the decision would have been made in a snap. That was not the case. He wanted me to go for it. I desperately wanted to start a career. So what made it a tough decision? It was the thought of him not having anyone to come home to. :(
We both decided that I go for it. If it doesn't work out then I'd quit and return to life as usual.
*** hahaha okay oras na para magpakatotoo. nauubusan na ko ng English. ***
Ganito kase yun. Desperado na talaga ko. Pero ayokong iwanan si Rey. Feeling ko napakaselfish ko pag iniwan ko siya para lang magkaroon ako ng career. Naalala ko nung nagpropose siya at umoo ako, niyakap niya ko at sinabi niyang, "Thank you, hindi na ako mag-iisa" -- paano nalang yun kung iiwan ko siya? So ayun... labag na labag sa loob ko.
Isa pang pumipigil sa akin ay ang nakikini-kinita kong nakakailang na sitwasyong makikitira ko sa mga biyenan ko. Napaka-common nito sa Pilipinas pero wala akong karanasan sa ganon kaya natatakot din ako. Marami-rami na kase akong naririnig na horror stories about biyenan vs. manugang HAHAHAHA :)
Matapos naming pag-usapan ng masinsinan, napagdesisyunan naming subukan ang aking kapalaran. Sa totoo lang hindi ko alam kung paano ko nakumbinse ang sarili kong kakayanin naming magkahiwalay... parang may bumulong lang sa unconscious namin ng "everything will be ok."
Nainterview ako, at BOOM tanggap agad. Noon nag sink-in sa akin na heto na, totoo na 'to.
Naiwan na kami ni Kenshin sa LA. Bumalik na si Rey sa North. Nadurog ang puso ko nung sinabi niyang umiyak siya nung pagbukas niya ng pinto ng apartment namin at wala kami doon. Ayun na nga ba ang kinakatakot ko. Mula ng magpakasal kami sinabi ko sa sarili ko na never kong ipaparamdam sa kanya na mag-isa siya. Naguilty ako ng sobra. :(
October 18 ako nagsimulang magtrabaho. Lumipas ang mga araw at sa awa ng Panginoon eh wala naman kaming naging problema. Hanggang matapos ang isang buwan, ginulat ako ni Rey sa balitang aalis siya for 6 months. Call of Duty. Nalungkot ako. Pero dahil mahilig akong tumingin sa positive side ng mga bagay, ito ang naisip ko: pinapakita sa akin ng Diyos na planado na talaga niya ang buhay ko...
Kaya pala hindi ako makahanap-hanap ng trabaho sa Norte dahil sa LA Niya ako gustong mapunta.
Kaya sa LA dahil gusto Niyang makasama ko ang pamilya ni Rey para hindi ako mahirapan at malungkot habang wala siya. Gusto Niyang nandoon kami ni Kenshin para hindi masyadong mag-alala si Rey.
Ang galing noh? :) Tuwing naiisip ko ito, mas lalo kong naaappreciate lahat ng dumarating sa buhay ko.
Thank you, Lord.
Oh, and by the way. Walang biyenan vs. manugang action na nangyari. Napakabait ng pamilya ni Rey at sobrang thankful ako na tinuturing nila talaga akong parang anak. :)
No comments:
Post a Comment